De Duitse of de Franse zonsopkomst?

Onlangs zag ik de film 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick uit 1968 weer eens. Ik werd direct overvallen door de waanzinnige openingsscene:

Eerst een shot van de maan. Door de camera langzaam naar boven te bewegen wordt de aarde zichtbaar. Een aarde-opkomst vanaf de maan. Maar tegelijkertijd wordt duidelijk dat achter de aarde ook de zon opkomt. Drie perfect uitgelijnde hemellichamen.

Prachtige beelden, maar wat de scene echt spectaculair maakt, is de muziek van Richard Strauss: Einleitung, oder Sonnenaufgang, de opening van het stuk Also sprach Zarathustra. Strauss werd voor het stuk geïnspireerd door het gelijknamige filosofische werk van Friedrich Nietzsche, dat opent met een aanbidding tot de zon:

O grote Ster! Wat zou Uw geluk zijn, zonder hen waar U op straalt?

Overigens gebruikte Elvis Presley de muziek ook voor zijn opkomst bij zijn Las Vegas shows in de jaren zeventig. Je bent The King of niet, natuurlijk. Of zoals The Beatles zongen: 

Ooh, here comes the sun king

Als je anderhalve minuut de tijd hebt zou ik zeker even de opening van 2001: A Space Odyssey bekijken:

 

Het werk van Strauss ging in 1896 in Frankfurt in première. Zestien jaar later ging in Parijs een heel ander stuk in première. Het ballet Daphnis et Chloé van Maurice Ravel. Mijn generatiegenoten kennen Ravel natuurlijk van de Bolero uit die ene scene in de film 10 met Bo Derek (over perfect uitgelijnd hemellichaam gesproken), die vreemd genoeg niet zo makkelijk online te vinden is. 😊

Het tweede deel van het Ravels Daphnis et Chloé opent met het stuk Lever du Jour, oftewel zonsopkomst. En het is minstens even majestueus als het stuk van Strauss, maar dan op zijn Frans.

Het stuk van Ravel verschilt met dat van Strauss als pain au Chocolat met apfelstrudel, of als Beaujolais Primeur met Hefe Weiße, of als de Accent circonflexe met de Ringel-s, of als Les Négresses Vertes met The Scorpions, of als Voltaire met Goethe, of als Carcassonne met Schloss Neuschwanstein. Zal ik nog even doorgaan?

Luister liever zelf maar even (5m13s):

 

Ook prachtig toch? Maar lieflijker. Ik heb eerlijk gezegd geen voorkeur. Het pompeuze van Strauss heeft zeker ook zijn aantrekkingskracht op mij. Maar ik hou ook van pain au chocolat én van apfelstrudel.

Welke vind jij het mooist? Of weet je nog een mooiere?

Totally alive and my spirit light

Wat zonaanbidding betreft is het in de zomer beter om er actief aan deel te nemen, dan om er over te schrijven. Ik heb wel veel inspiratie opgedaan tijdens de vakantie, dat dan weer wel. :-)

Mocht je nog in de gelegenheid zijn om op een bedje in de zon te liggen dit jaar, dan adviseer ik A Moon Shaped Pool van Radiohead voor op de headset. Geen hele nieuwe plaat, maar wel heerlijk om ontspannen naar te luisteren. (De titel van deze blog komt van de song Desert Island Disk)

Mijn advies: de eerste 4 songs op de rug liggen, de volgende 3 op de buik, 1 op de linkerzij, 1 op de rechterzij, en mocht je het daarna nog trekken, de laatste 2 songs weer op de rug. Wel smeren, hè.

Ik heb leuke boeken gelezen, zoals:

• Heroes van Stephen Fry,  
• Het Zwarte Licht, en De Pupil van Harry Mulisch
• President vermist van Bill Clinton en James Patterson
• A Brightness Long Ago van Guy Gavriel Kay, 

Eigenlijk allemaal aanraders.

Deze week ben ik weer aan het werk gegaan, maar (en?) begonnen met een tweedaagse cursus, Archimate. Het is een modelleertaal voor IT architecten. Dat was een goede manier om het hoofd weer te laten wennen aan analytisch en gestructureerd denken. Aanstaande maandag ga ik op voor zowel het foundation als het practitioner examen. Dit weekend nog even oefenen op elementen, aspecten en relaties.

Boek status:
Komende weken ga ik verder met de hoofdstukken van deel 2 van mijn boekje meer body te geven. Het geheel bestaat uit vier delen, waarvan de hoofdstukken nu allemaal gespecificeerd zijn, in die zin, dat ik weet wat er de gebeurtenissen (scenes) zijn die zich in het hoofdstuk moeten afspelen en welke reis de hoofdpersoon van elke scene aflegt (zowel psychisch als fysiek). Van Deel 1 is nu een ruwe eerste versie klaar.

Tot later!

Fantastic Place - Port Zélande 2019

Het waren een paar drukke weken, met weinig schrijfactiviteit. Dat kwam onder andere door het tweejaarlijkse Marillion Weekend in Port Zélande, afgelopen weekend.

Een weekend dat op donderdag begint en op maandag pas stopt. Zucht, waren alle weekenden maar zo. Veel muziek, veel lol en een paar drankjes. En dat met goede vrienden. Wat wil een mens nog meer?

In de AD stond een leuk artikeltje over het feest.

Reinier en ik waren er voor de zevende keer. Dat betekent dat we er vanaf het begin in 2005 al bij zijn geweest. Toen waren we ongeveer vijfendertig, nu rond de vijftig jaar jong. En we zijn nog net zo soepel op de dansvloer. Het herstel duurt alleen wat langer.

Jeroen ging dit jaar voor het eerst mee (al is hij één van mijn oudste vrienden: drieëndertig jaar!) en hij begreep gelijk vanaf het begin hoe zo'n weekend werkt. Overdag energie sparen en 's avonds knallen.

En we hebben weer geknald!

Bart, Bert, Jeroen, Reinier en René bedankt voor de lol!
En tot over twee jaar maar weer... @PZ'21

Muziek terwijl u werkt

De opzet voor Zonaanbidding is gereed, inclusief het 'plot'. Ik vul nu de hoofdstukken in. Dat is een plezierig werkje, al moet ik me soms inhouden om niet op een zijspoor te raken bij het gebruik van mijn informatiebronnen (waar ik in een andere blog over zal vertellen).

Het schrijfwerk zou in ieder geval een stuk minder vlot verlopen zonder mijn ‘Work Force’ afspeellijst op Spotify™, met daarop muziek van de artiesten die mijn creativiteit en doorzettingsvermogen stimuleren. Belangrijke namen zijn, onder andere: 

• Marillion
• Radiohead
• Talk Talk
• Elbow
• Shearwater
• Yes

Het is een eclectische verzameling, maar heel doeltreffend. Mocht je mijn openbare afspeellijst willen gaan gebruiken, vergeet dan niet om shuffle aan te zetten. Veel plezier!

Link: Work Force